Δημοσιεύθηκε στην Ανάπτυξη παιδιών,γλώσσα

Σχολεία αριστερών εγκεφάλων σε έναν κόσμο δεξιού εγκεφάλου

Ο δεξιός εγκέφαλος διαδραματίζει το βασικό ρόλο στην ανάπτυξη και τη νοημοσύνη. Είναι τόσος σημαντικός που έχει τοποθετηθεί ως βασικό στοιχείο της ιδιοφυΐας στον Άλμπερτ Αϊνστάιν, του ανθρώπου του οποίου το όνομα έχει συνδυαστεί για το τι σημαίνει νοημοσύνη. Για να μιλήσουμε για τη σημασία του σωστού εγκεφάλου, πρέπει πρώτα να καταλάβουμε το πώς ακριβώς αναπτύσσεται. Η Ayres είπε: «Ο εγκέφαλος είναι κυρίως μια αισθητήρια μηχανή επεξεργασίας. Αυτό σημαίνει ότι αισθανόμαστε τα πράγματα και παίρνουμε νόημα άμεσα από τις αισθήσεις.» Κατά τη διάρκεια των πρώτων επτά ετών της ζωής, μια ιδιαίτερα συγκεντρωμένη περίοδο ανάπτυξης από την ηλικία των τεσσάρων ετών, η ανάπτυξη του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, έχει προτεραιότητα και κυριαρχεί στη λειτουργία. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα παιδιά μας έχουν τόσες ενεργές φαντασίες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η ανάπτυξη εξαρτάται κυρίως από την αισθητηριακή εισροή. Είναι και ο λόγος για τον οποίο το ενεργό παιχνίδι και το περιβάλλον με αισθητηριακή ποικιλία, είναι τόσο σημαντική. Όταν τα παιδιά περνούν το χρόνο τους τρέχοντας, πέφτοντας σε  βρωμιές και παίζοντας με τη ζύμη, φαντάζονται έναν κόσμο πέρα από αυτό που μπορούν να δουν, τότε δηλαδή και το δεξί ημισφαίριο αποκτά επιπλέον μάθηση και ανάπτυξη. Και εδώ θα ήθελα να προσθέσω, ότι αυτό γίνεται πολύ περισσότερο απ ότι αν καθόταν, ακολουθώντας κανόνες και πειθαρχία.
Θα μιλήσουμε για το δεξί ημισφαίριο τώρα λίγο περισσότερο. Φανταστείτε την καλύτερη εικόνα ενός εγκεφάλου με όλη τη γκρίζα πλευρά του. Στη συνέχεια, δεξιά κάτω από τη μέση τρέχει μια ευθύγραμμη ρωγμή. Αυτή η σχισμή είναι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του δεξιού και του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου.Ενώ έχουν παρόμοια εικόνα και οι δύο όψεις,  έχουν όμως διαφορετικές λειτουργίες. Το αριστερό τμήμα χρησιμοποιείται για πιο απλά, λογικά ή γραμμικά πρότυπα σκέψης. Το δεξί μας ημισφαίριο είναι πολύ πιο περίπλοκο. Ο δεξιός εγκέφαλος είναι γνωστός για το ρόλο του στη δημιουργία και τη φαντασία. Είναι το μέρος του εγκεφάλου που συνδέουμε με την κυριαρχία στους καλλιτέχνες και τους δημιουργούς. Αλλά κάνει και ακόμη  περισσότερα. Το δεξί ημισφαίριο είναι υπεύθυνο για την επεξεργασία των συναισθημάτων, την επίλυση προβλημάτων, την κριτική σκέψη, τον χωρικό προσανατολισμό και τη διαίσθηση.

Δεξιά και καθυστερήσεις σε αισθητηριακά ερεθίσματα

Με την ανάπτυξη του δεξιού ημισφαιρίου που εξαρτάται τόσο από την κίνηση και την αισθητηριακή εισροή, όσο και από το σχολικό περιβάλλον που λείπει σε αυτό το τμήμα, δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι έχουμε παιδιά που αγωνίζονται να αναπτύξουν τις δεξιότητες που παρέχει ο  εγκέφαλος τους. Τα παιδιά (ενήλικες επίσης) με καθυστέρηση του δεξιού εγκεφάλου εμφανίζουν μια σειρά σημείων σε αρκετές διαφορετικές περιοχές. Συμπεριφορικά, δεν είναι πολύ λογικοί άνθρωποι και μπορεί να μην έχουν κοινωνική τακτικότητα, ή να είναι κατ ‘εξοχήν αντικοινωνικοί. Τείνουν να είναι αποδιοργανωμένοι, παρορμητικοί, εμμονικοί, αδιάφοροι ή να βαριούνται, ή / και ακατάλληλοι για κοινωνικές σχέσεις. Συναισθηματικά, εμφανίζουν αυθόρμητες εκρήξεις, ανησυχούν ή έχουν πολύ άγχος. Μπορεί να είναι δύσκολο να κατανοηθούν καθώς δεν παρουσιάζουν πολύ ισχυρή γλώσσα του σώματος. Μπορεί επίσης να παρουσιάσουν σκοτεινές και βίαιες σκέψεις ή έλλειψη ενσυναίσθησης. Μπορούν επίσης να παρουσιάζουν ένα ευρύ φάσμα αισθητηριακών συμπτωμάτων που σχετίζονται με υπερευαισθησία, όπως μια υψηλή ανοχή στον πόνο, προτιμούν τα ήπια τρόφιμα ή είναι γενικά επιλεκτικοί για το φαγητό και δεν γνωρίζουν τις ισχυρές μυρωδιές. Ωστόσο, τείνουν να παρουσιάζουν υπερευαισθησία στον ήχο και την αφή, προτιμώντας να αποφεύγουν τις δυνατές περιοχές και να αγγιχθούν από άλλους ανθρώπους, ή είτε από ρούχα. Τείνουν να είναι αδέξιοι και νευρικοί, με κακή στάση του σώματος και χαμηλό μυϊκό τόνο.

Σχολεία αριστερού εγκεφάλου σε έναν κόσμο δεξιού εγκεφάλου

Τα σχολεία είναι προσαρμοσμένα για την ανάπτυξη του αριστερού ημισφαιρίου.  Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να δοκιμάσουν την πρόοδο των ανισοτήτων του αριστερού εγκεφάλου καλύτερα από ό, τι μπορούν να το κάνουν στο δεξιό εγκέφαλο. Και εμείς όμως εξακολουθούμε να διδάσκουμε τη μορφή που αναπτύχθηκε εδώ και πολύ καιρό. Στο παρελθόν, το εργατικό δυναμικό και η κοινωνία απαιτούσαν αριστερές σκέψεις. Οι θέσεις εργασίας κυριάρχησαν στην αγορά και οι άνθρωποι εργάστηκαν για ένα πιο ενιαίο όραμα εργασίας. Αλλά ο κόσμος μας τώρα είναι πολύ διαφορετικός. Οι άνθρωποι δημιουργούν τα δικά τους οράματα.  Λόγω της μετατόπισης στην κοινωνία, μεγαλώνουμε μεν κυρίαρχα παιδιά με νόημα και σκέψη, τα στέλνουμε όμως σε κυρίαρχα σχολεία του αριστερού εγκεφάλου.
Τα κυρίαρχα παιδιά με δεξιό ημισφαίριο  ευδοκιμούν στο παιχνίδι και στην κίνηση για να μάθουν. Προσπαθούν με ολιστικούς τρόπους να μάθουν, με διάδραση και πολύ κίνηση. Όταν φυσικά τους ζητούν να εκτελούν σε ένα σχολείο πιο τυποποιημένο, μας έρχονται πίσω με διαγνώσεις όπως η ΔΕΠ-Υ και έτσι η μάθηση αμφισβητείται αρκετά.  Η άλλη πρόκληση αυτής της κατάστασης είναι η συσσώρευση των παιδιών που απομένουν με υποανάπτυκτο δεξιό ημισφαίριο. Εκτός από το ότι είναι μια αισθητηριακή μηχανή, ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή που χρειάζεται να γεμίζει διαρκώς, πράγμα που συνήθως δεν συμβαίνει. Δηλαδή φανταστείτε αυτό που δεν χρησιμοποιείται, παίρνει και πετάει τις νέες πληροφορίες, καθώς δεν έχει μάθει τον τρόπο να τις κρατά. Τα παιδιά που έχουν κυρίαρχο τον αριστερό εγκεφάλο χρειάζονται επίσης την ώθηση από τα δεξί τους ημισφαίριο για να αποφύγουν τα δυσάρεστα συμπτώματα, όπως και η καθυστερημένη ανάπτυξη του δεξιού εγκεφάλου. 
Ο Sally Goddard Blythe λέει: «Οι αλληλουχίες πληροφοριών όπως το αλφάβητο ή οι πίνακες πολλαπλασιασμού μπορούν να απομνημονευθούν εύκολα εάν μαθευτούν με κίνηση ή βυθιστούν σε έμμετρο ρυθμό ή τραγούδι. Το παιδί μπορεί να μην καταλάβει την έννοια αυτού που έχει μάθει, αλλά οι πληροφορίες αποθηκεύονται και είναι διαθέσιμες όταν χρειάζονται αργότερα».       
Ένα τέλειο παράδειγμα ενσωμάτωσης και συμπόρευσης αριστερού και δεξιού ημισφαιρίου, είναι μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση της μάθησης.
Επιμέλεια:  Τάσος Μώκας, Εκπαιδευτικός, Λογοθεραπευτής s.i.  Επιστημονικός υπεύθυνος Κιβωτού Εξέλιξης


Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

Ο χρήσιμος δεκάλογος της Montessori για γονείς που νοιάζονται…

Σε παλαιότερο άρθρο είχα αναφερθεί στο Μοντεσσοριανό σύστημα που αποτελεί μία από τις πιο γνωστές μεθόδους διαπαιδαγώγησης που εφαρμόζεται παγκοσμίως, με την Ελλάδα να το υιοθετεί ήδη από το 1936.
Η μέθοδος αυτή πρεσβεύει την ανεξαρτησία του παιδιού, ανάλογα με την ηλικία του και την σωματική, ψυχολογική και πνευματική του ανάπτυξη.

Το Μοντεσσοριανό Σύστημα προέρχεται από την Μαρία Μοντεσσόρι, που σπούδασε Ιατρική και Παιδαγωγικά στην Ιταλία και ασχολήθηκε αρχικά με τα παιδιά με νοητική υστέρηση ενώ  στη συνέχεια το ενδιαφέρον της απασχόλησαν τα παιδιά που δεν «προόδευαν» όπως οι συνομήλικοί τους.  Η μέθοδός της στηρίζεται στην παρακίνηση και την ενθάρρυνση για μάθηση που έχουν από τη φύση τους τα παιδιά.
Στη συνέχεια παρουσιάζεται ο δεκάλογος της Μαρίας Μοντεσσόρι που είναι τα δέκα βασικά στοιχεία που πρέπει να εφαρμόζει όποιος ακολουθεί τη μοντεσσοριανή μέθοδο.

1. Μην αγγίζετε ποτέ ένα παιδί, εκτός αν σας το ζητήσει με τον τρόπο του. Τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσει άρθρο γιατί δεν πρέπει να πιέζουμε το παιδί να φιλάει και να αγκαλιάζει τους συγγενείς του παρά τη θέλησή του.
2. Μην μιλάτε ποτέ άσχημα μπροστά στο παιδί και μην εκφράζεστε με άσχημα λόγια για εκείνο ακόμα και όταν δεν είναι μαζί σας.
3. Επικεντρωθείτε σε όλα τα θετικά χαρακτηριστικά του παιδιού έτσι ώστε να μην υπάρχει αρκετός χώρος για τα κακά στοιχεία.
4. Προετοιμάστε σωστά το περιβάλλον που μαθαίνει το παιδί. Να είστε πάντα προσεκτικοί μ’ αυτό και ποτέ να μην το αμελείτε. Βοηθήστε το παιδί να προσαρμοστεί και να συνδεθεί μ’ αυτό. Δείξτε του πού ακριβώς είναι το κάθε αντικείμενο αλλά και πώς ακριβώς χρησιμοποιείται.
5. Να είστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθείτε στο παιδί που σας χρειάζεται και πάντα να το ακούτε και να του απαντάτε όταν σας καλεί.
6. Να σέβεστε πάντα το παιδί όταν κάνει λάθος και όταν προσπαθεί να το διορθώσει μόνο του, είτε εκείνη την ώρα είτε αργότερα, αλλά να σταματάτε πάντα κάθε κατάχρηση του περιβάλλοντός του ή κάθε πράξη που φαίνεται να απειλεί το ίδιο, την ανάπτυξή του ή τους άλλους.

7. Πάντα να σέβεστε ένα παιδί που ξεκουράζεται ή που βλέπει άλλους να εργάζονται ή που σκέφτεται τι έχει κάνει ή τι πρόκειται να κάνει. Μην του αποσπάτε την προσοχή και μην το πιέζετε να ασχοληθεί με κάποια άλλη δραστηριότητα.
8. Να βοηθάτε πάντα το παιδί που θέλει να ασχοληθεί με κάποια δραστηριότητα αλλά δεν ξέρει με τι να καταπιαστεί.
9. Να έχετε πάντα την υπομονή να επαναλαμβάνετε στο παιδί ό,τι αρνείται να ακούσει, να το βοηθάτε κάθε φορά να καταλαβαίνει τα μειονεκτήματά του και να τα ξεπερνά. Να προσέχετε το περιβάλλον στο οποίο μαθαίνει το παιδί, να φροντίζετε να είναι πάντα ήσυχο, να εκφράζεστε με ήπιες λέξεις και να είστε πάντα στοργικοί. Να κάνετε πάντα αισθητή την παρουσία σας σ’ ένα παιδί που ψάχνει αλλά να απομακρύνεστε από ένα παιδί που έχει βρει τις απαντήσεις του.
10. Πάντα να φέρεστε στο παιδί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να του προσφέρετε ό,τι καλύτερο μπορείτε και να του δείχνετε τον καλύτερο εαυτό σας.

Ενθαρρύνουμε, στηρίζουμε τα παιδιά αλλά ταυτόχρονα τα αφήνουμε να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις, ανάλογα με τις ικανότητες και την ηλικία τους.
Δημοσιεύθηκε στην γλώσσα

Ένα γράμμα…μία ιστορία

Σήμερα σας παρουσιάζω μία πρωτότυπη σειρά κινουμένων σχεδίων «Ένα γράμμα, μια ιστορία» που στοχεύει στη μάθηση μέσα από την ψυχαγωγία και απευθύνεται σε μαθητές προσχολικής ηλικίας και σε μαθητές Α δημοτικού από την Εκπαιδευτική Τηλεόραση!
Η γνωριμία του παιδιού με τα γράμματα και τους ήχους της γλώσσας γίνεται μέσα από 24 έμμετρες χιουμοριστικές, σουρεαλιστικές ιστορίες, οι οποίες συνδυάζουν την παιδαγωγική με την παραμυθική και την τηλεοπτική γλώσσα. Το κάθε επεισόδιο λειτουργεί σε ένα πλαίσιο διαθεματικής και ολιστικής προσέγγισης της γνώσης στηρίζοντας το Αναλυτικό Πρόγραμμα με μία καινοτόμο, πρωτότυπη και ελκυστική διάσταση.
Πατήστε εδώ για να δείτε όλα τα επεισόδια της σειράς!

Η ιδέα των εκπαιδευτικών βίντεο προήλθε από ένα εξαιρετικό βιβλίο της Σοφίας Μαντουβάλου για τα γράμματα και τους ήχους της γλώσ­σας μας. Μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν πατώντας εδώ.

Η σειρά “Ένα γράμμα, μια ιστορία” έχει τιμηθεί με τα εξής βραβεία:
-Finalist (Motion Graphics)
European Design Awards 2012

-Καλύτερη Παιδική Ταινία
2ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορινθίας-Πελοποννήσου 2011

-Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων
6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου 2011

-Έπαινος (για την ιστορία του “Β” “Ο Βιολιστής Βάτραχος”) 5th digi 2011
Φεστιβάλ Ψηφιακών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

-2ο Βραβείο Εκπαιδευτικής Ταινίας 
5th Athens Animfest 2010

Καλή σας διασκέδαση, συνδυάζοντας τη μάθηση με χαρούμενες δραστηριότητες!

Δημοσιεύθηκε στην ειδική αγωγή

Κοινωνικές ιστορίες για την προστασία από τον κορωνοιο

Καλημέρα σε όλους κι ελπίζω να σας βρίσκω καλά!
Καθώς τα άτομα που βρίσκονται στις ειδικές κατηγορίες πληθυσμού και συγκεκριμένα στο φάσμα του αυτισμού χρειάζονται τη δίκη τους εξατομικευμένη υποστήριξη και βοήθεια αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας ένα άρθρο που αφορά τη διαχείριση της πανδημίας του κορωνοϊού σε οικογένειες παιδιών με ΔΑΦ από την  Γιορμέζη Αργυρώ, εκπαιδευτικό του 1ου ΚΕΣΥ Αχαΐας. Πατήστε εδώ για να το διαβάσετε.
Τέλος, μπορείτε να διαβάσετε τις παρακάτω κοινωνικές ιστορίες που βοηθούν τα άτομα με αυτισμό στην καλύτερη κατανόηση της παρούσης κατάστασης που βιώνουμε. Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να την κατεβάσετε!
Λίγα λόγια για τις κοινωνικές ιστορίες:
Μία Κοινωνική Ιστορία είναι μία σύντομη ιστορία που έχει μία συγκεκριμένη μορφή και στοχεύει να περιγράψει με αντικειμενικό τρόπο μία κοινωνική κατάσταση, ένα άτομο, μία ικανότητα, ένα γεγονός ή μία έννοια.
Μία Κοινωνική Ιστορία περιγράφει μία κοινωνική κατάσταση όπως την αντιλαμβάνεται το παιδί με αυτισμό και όχι ένα φυσιολογικό άτομο. Επιπλέον μία Κοινωνική Ιστορία μπορεί να εφαρμοστεί σε διαφορετικά περιβάλλοντα και σε πολλές διαφορετικές κοινωνικές περιστάσεις.
Οι Κοινωνικές Ιστορίες στοχεύουν να βοηθήσουν το παιδί με αυτισμό στην επίλυση προβλημάτων που απορρέουν από την αδυναμία τους να ερμηνεύουν τις κοινωνικές συμπεριφορές των άλλων με βάση τις νοητικές τους καταστάσεις. Συγκεκριμένα οι Κοινωνικές Ιστορίες περιλαμβάνουν οπτικές οδηγίες με τη μορφή εικόνων ή σχεδίων που έχουν μία σταθερή μορφή και το παιδί με αυτισμό μπορεί να προσφύγει σε αυτές όποτε θέλει.
Τέλος, σας προτείνω τα παρακάτω βιβλία και τις εικονοκάρτες των επιστημονικών εκδόσεων upbility.gr .
Το e-book με τίτλο “Κοινωνικές καταστάσεις για εφήβους” έχει σχεδιαστεί για εφήβους στο αυτιστικό φάσμα, αλλά μπορεί να εφαρμοστεί και σε άλλα παιδιά-εφήβους, με σκοπό την ανάπτυξη της κοινωνικής τους επικοινωνίας.  Παρέχει ποικίλες πληροφορίες για την κατανόηση των κοινωνικών καταστάσεων σε μορφή σύντομων ιστοριών. Διαθέτει εξήντα διαφορετικές ιστορίες για την επίλυση προβλημάτων, οι οποίες συνοδεύονται με κατευθυντήριες ερωτήσεις και συγκεκριμένα βήματα επίλυσης, μέσω συζήτησης και γραπτού λόγου.
Πολλά παιδιά δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να διαχειριστούν μια στρεσογόνα κατάσταση. Οι δυσκολίες αυτές σχετίζονται με το άγχος, το στρες ή τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας. Το ψηφιακό υλικό με τίτλο «Στρατηγικές Αντιμετώπισης» χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος αναφέρονται 19 στρατηγικές αντιμετώπισης, ενώ το δεύτερο μέρος αποτελείται από 100 κάρτες επιλογής διάφορων δραστηριοτήτων για την αντιμετώπιση στρεσογόνων καταστάσεων.
ΗΛΙΚΙΕΣ: 5+
Η νέα σειρά δραστηριοτήτων με τη χρήση καρτών, «Κοινωνικές Καταστάσεις»είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να βοηθήσει τους μαθητές σας να συζητήσουν και να εκφράσουν τις ανησυχίες τους. Έχουν επιλεγεί μια σειρά πραγματικών καταστάσεων στο σχολείο, στο σπίτι, σε εξωτερικές δραστηριότητες και σε σχέση με τα συναισθήματά τους. Το παρόν eBook είναι το δεύτερο τεύχος της σειράς και περιλαμβάνει καταστάσεις που καλείται να αντιμετωπίσει σε εξωτερικές δραστηριότητες.
Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία

Παραμύθι χωρίς όρια!

Έχετε παιδί με προβλήματα όρασης
Διεγείρετε την φαντασία του και αποδείξτε του ότι δεν υπάρχουν όρια με τα οπτικοποιημένα και ακουστικά παραμύθια!

 

Κάντε κλικ στην εικόνα για να μεταφερθείτε στα ηχητικά παραμύθια!

 

Τα παραμύθια αποτελούν πνευματική και ψυχική τροφή για τα παιδιά, γεννούν συναισθήματα, κεντρίζουν το μυαλό τους, προκαλούν τη νόησή τους, διεγείρουν τη φαντασία τους, τη δημιουργία θετικών παραστάσεων και γενικότερα συμβάλλουν στην ανάπτυξη τους. Δύσκολα μπορεί κάποιος να φανταστεί την παιδική ηλικία χωρίς παραμύθια.
Το «Παραμύθι χωρίς Όρια», που υλοποιήθηκε σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο και τον φορέα Διαβάζω για τους Άλλους, υπερβαίνει τους αποκλεισμούς και τα εμπόδια, προσφέροντας στα παιδιά με προβλήματα όρασης τη δυνατότητα να απολαύσουν αγαπημένα παραμύθια σε μία πολύ κοινή δραστηριότητα που ως τώρα στερούνταν λόγω έλλειψης κατάλληλα διαμορφωμένου υλικού.
Η δημιουργία μίας ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης ακουστικών παραμυθιών έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ψυχική υγεία των παιδιών προσχολικής ηλικίας με προβλήματα όρασης. Η «ανάγνωση» παραμυθιών είναι μία από τις σημαντικότερες ψυχαγωγικές δραστηριότητες αυτής της ηλικιακής ομάδας.
Η δράση «Παραμύθι χωρίς Όρια» χρηματοδοτήθηκε από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννη Σ. Λάτση στο πλαίσιο του 3ου Κύκλου του προγράμματος «Σημεία Στήριξης» και τα παραμύθια διατίθενται δωρεάν στο Διαδίκτυο.
Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Υπηρεσίες Δήμου Πατρέων και υπηρεσίες παραπομπής

Σας παραθέτω χρήσιμες σελίδες με συνδέσεις των υπηρεσιών του Δήμου Πατρέων για τη στήριξη και τη βοήθεια ατόμων στην περίοδο της πανδημίας Covid-19. Πατήστε εδώ για να το διαβάσετε.

Στη συνέχεια παρατίθενται ορισμένες υπηρεσίες που συνήθως προτείνουμε στις οικογένειες των μαθητών για την κάλυψη των αναγκών τους στο πλαίσιο της διασύνδεσης και της παραπομπής. Οι υπηρεσίες αυτές, την περίοδο αυτή, δέχονται νέα αιτήματα αξιοποιώντας την τηλεφωνική ή την ηλεκτρονική επικοινωνία (e-mail, skype κτλ). Υπάρχουν υπηρεσίες, που δεν έχουν συμπεριληφθεί στον πίνακα αυτό διότι δεν υποστηρίζουν νέα αιτήματα, ανταποκρίνονται στις ανάγκες των οικογενειών που εξυπηρετούσαν πριν ληφθούν τα προληπτικά μέτρα για την ασφάλεια του πληθυσμού, λόγω της έξαρσης του COVID 19. Αν θέλετε πατήστε εδώ για να ενημερωθείτε. 
  
Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Το ευχαριστώ μιας μητέρας στον Πρωθυπουργό

Αγαπητοί μου αναγνώστες, αν και δε δημοσιεύω άρθρα που να σχετίζονται με την πολιτική ζωή της χώρας μας, καθώς το blog έχει εκπαιδευτικό σκοπό, σήμερα θεώρησα ότι καλό θα ήταν να αναρτηθεί το παρακάτω δημόσιο ευχαριστώ μιας μητέρας ενός αυτιστικού ατόμου, καθώς η πολιτεία ενδιαφέρεται και παίρνει μέτρα υπέρ ειδικών ομάδων του κοινωνικού συνόλου.

Η Άδα  Σταματάτου, μητέρα του Γιάννη, που πάσχει από αυτισμό ευχαριστεί δημόσια τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη καθώς ανταποκρίθηκε  στην διαδικτυακή της έκκληση  «να αξιολογήσει την απαγόρευση κυκλοφορίας και λουτρού στις ευπαθείς ομάδες, τους αυτιστικούς, τους ΑμεΑ, τους ανθρώπους που δεν μπορούν να γράψουν το 6 και να πάνε για τρέξιμο».

Η ανθρωπιά, η ενσυναίσθηση και ο σεβασμός των ιδιαιτεροτήτων που επιδεικνύεται στις ευπαθείς ομάδες του τόπου μας από την πολιτική ηγεσία είναι πολύ σημαντικό βήμα γιατί πολιτική χωρίς ήθος και αξίες δεν είναι πολιτική…

Στην σημερινή ενημέρωση για τον κορωνοϊό , ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Χαρδαλιάς ανακοίνωσε: «Σε σχέση με τους μέχρι σήμερα περιορισμούς, πρέπει να διευκρινίσουμε και να γίνει σαφές ότι αυτοί δεν αφορούν συμπολίτες μας με σοβαρά προβλήματα υγείας, που έχουν ανάγκη είτε σωματικής άσκησης, είτε άλλων θεραπευτικών πρακτικών, όπως το κολύμπι ή άλλους τρόπους αποκατάστασης.
Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι θα πρέπει να συνοδεύει την άσκησή τους αυτή, τόσο το απαραίτητο πιστοποιητικό, όσο και η απαραίτητη γνωμοδότηση του γιατρού τους. Παιδιά με αυτισμό, συμπολίτες μας με σκλήρυνση κατά πλάκας, πολίτες σε φάσεις αποκατάστασης, είναι πάντα στο επίκεντρο της προσοχής μας, της φροντίδας μας, αλλά και του σεβασμού μας».
Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

2 Απριλίου: Αποδεχόμαστε τον αυτισμό

2 Απριλίου η παγκόσμια μέρα ενημέρωσης 
και αποδοχής του αυτισμού.
 Αγαπάμε και αποδεχόμαστε αυτόν τον διαφορετικό 
αλλά και μαγικό ταυτόχρονα κόσμο!
Μπορείτε να δείτε παρακάτω ένα βίντεο που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των νέων μη αυτιστικών ακροατών, στην τόνωση της κατανόησης και αποδοχής στις μελλοντικές γενιές. 

Αυτισμός- Amazing things happen

#ολοι_ισοι_ολοι_διαφορετικοι
#autismawarenessmonth
#worldautismawarenessday❣️

Μπορείτε να δείτε περισσότερα άρθρα στην ετικέτα αυτισμός .

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Ίαν: Ένα βίντεο που διδάσκει την ενσυναίσθηση

Η ιστορία του μικρού Ίαν που θα παρακολουθήσουμε στη συνέχεια είναι εμπνευσμένη από μια αληθινή ιστορία.
Ο Ίαν, είναι ένα αγοράκι σε αναπηρικό αμαξίδιο που δεν μπορεί να κουνήσει ούτε τα πόδια του αλλά ούτε και να χρησιμοποιήσει καλά τα χέρια του καθώς γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση. Κάθε απόγευμα περνά έξω από την παιδική χαρά μαζί με τη μαμά του και κοιτάει με θλίψη τα άλλα παιδάκια. Θέλει να παίξει αλλά δεν μπορεί… Δεν μπορεί να σηκωθεί από το αμαξίδιο, δεν μπορεί ούτε να μπει στην παιδική χαρά, γιατί υπάρχει εκεί ένα συρματόπλεγμα που τον εμποδίζει…
Ο Ίαν στήνει με τη φαντασία του πως θα ήταν αν μπορούσε κι αυτός να παίζει μαζί τους και να μπει στην όμορφη παρέα τους. Κάθε φορά όμως, σκέφτεται ότι δεν θα τον δεχτούν και θα τον κοροϊδεύουν…
Θα καταφέρει να γίνει αποδεκτός τελικά από τα άλλα παιδάκια; Θα καταφέρει να «σπάσει» το συρματόπλεγμα και να παίξει μαζί τους;
Δείτε το συγκλονιστικό animation που περιγράφει την προσπάθεια και την λαχτάρα ενός μικρού παιδιού με κινητικά προβλήματα να αποκτήσει φίλους

Ως ενσυναίσθηση περιγράφεται η ικανότητά μας να μοιραζόμαστε και να νιώθουμε έντονα τα συναισθήματα του άλλου, σημαντική ικανότητα που χαρακτηρίζει τη συναισθηματική νοημοσύνη κάποιου ατόμου.
Πώς μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας 
την ενσυναίσθηση;

Εκτός από το να γίνουμε παράδειγμα με τη συμπεριφορά μας, μπορούμε μέσω βιβλίων, παραμυθιών και ταινιών να τους δώσουμε να καταλάβουν τα σημαίνει «νοιάζομαι και σέβομαι τα συναισθήματα του άλλου».

Μπορείτε να διαβάσετε και τις 
παρακάτω σχετικές αναρτήσεις:


Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Για τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες….

Αγαπημένοι μου αναγνώστες, μιας που τα σχολεία έχουν φθάσει στην τελική ευθεία για τη λήξη της φετινής σχολικής χρονιάς, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την εξομολόγηση μίας μητέρας ενός παιδιού με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, που διάβασα στο διαδίκτυο… 
Οφείλουμε ως εκπαιδευτικοί αλλά πάνω από όλα ως άνθρωποι να αγκαλιάζουμε όλα τα παιδιά που θα βρεθούν δίπλα μας και να τους δώσουμε εσωτερικά κίνητρα για μία ζωή όμορφη και χαρούμενη!!

«Μαμά, ο Αλέξανδρος στο σχολείο δεν κάθεται στη θέση του και όλη την ώρα θέλει να τρέχει μέσα στην τάξη. Και στο διάλειμμα όμως είναι πολύ ζωηρός και μπαίνει σε μπελάδες». Η εννιάχρονη κόρη μου άνοιξε την κουβέντα αυτή ενώ έτρωγε το μεσημεριανό της και με κοιτούσε με τα μεγάλα μάτια της γεμάτα απορία.

«Ναι, αγάπη μου, αλλά σου έχω πει χιλιάδες φορές ότι δεν κάνει να μιλάμε για άλλους όταν…»

«Το ξέρω», αναστέναξε. «Άλλο θέλω να σου πω».

«Καλά. Τι θες να μου πεις;».
«Ήθελα να πω ότι η δασκάλα των αγγλικών, η κυρία Ελένη είναι η μοναδική με την οποία τα πηγαίνει καλά ο Αλέξανδρος. Δεν τον μαλώνει ποτέ και δεν απογοητεύεται όπως κάποιοι άλλοι δάσκαλοι. Είναι πάντα γλυκιά μαζί του και την ώρα του μαθήματος τον βάζει να κάθεται δίπλα της και του δίνει δουλειά να ασχολείται. Αλλά και ο Αλέξανδρος τα πάει πολύ καλά στο μάθημά της, καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο μάθημα. Νομίζω ότι είναι επειδή είναι τόσο γλυκιά και τρυφερή μαζί του…».

Το αγοράκι αυτό το ξέρω χρόνια και ξέρω τον αγώνα που δίνει. Ξέρω το άγχος της μαμάς του, το φόβο της ότι οι δάσκαλοι του παιδιού της την κοιτάζουν επικριτικά όταν το πηγαίνει στο σχολείο. Φοβάται ότι η συμπεριφορά του παιδιού της, είναι η απόδειξη ότι απέτυχε ως μάνα. Ξέρω πως είναι να έχεις ένα παιδί με ιδιαιτερότητες που αγωνίζεται καθημερινά να συμβαδίσει με τα υπόλοιπα παιδάκια. Γνωρίζω επίσης την ανακούφιση που νιώθει η μαμά του παιδιού αυτού επειδή ξέρει ότι υπάρχει μία έστω δασκάλα που είναι κοντά στο παιδί της και προσπαθεί να του βγάλει τον καλύτερο εαυτό του.

Όταν ο γιος μου ήταν πιο μικρός δυσκολεύτηκε πολύ να προσαρμοστεί στο νηπιαγωγείο. Ερχόταν σχεδόν καθημερινά σπίτι με σημειώματα από τη δασκάλα που με ενημέρωναν ότι αρνιόταν να κάτσει ήσυχος κατά τη διάρκεια του παραμυθιού ή ξεσήκωνε τα άλλα παιδιά με αποτέλεσμα να μην κοιμάται κανένα κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού ύπνου. Του μιλούσα καθημερινά για το πόσο σημαντικό είναι να ακούμε τους δασκάλους μας και στο σπίτι τουλάχιστον είχαμε ένα σταθερό πρόγραμμα που προσπαθούσαμε να διατηρήσουμε και εκτός σπιτιού.

Παρόλα αυτά τα σημειώματα από τη δασκάλα εξακολουθούσαν να καταφθάνουν σχεδόν καθημερινά.

Όταν ξεκίνησε το δημοτικό τα πράγματα χειροτέρεψαν. Το πρώτο γράμμα από τη δασκάλα ήρθε από τη δεύτερη κιόλας μέρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απογοήτευσή μου. Ένιωθα ότι είχα αποτύχει σαν μητέρα. Η συμπεριφορά του παιδιού μου ήταν εμφανώς διαφορετική από των άλλων παιδιών άρα κάτι έκανα εγώ λάθος. Καθημερινά απογοητευόμουν όλο και πιο πολύ για τα σημειώματα αυτά που έρχονταν και τα τηλέφωνα από τη δασκάλα του και ήμουν πεπεισμένη ότι έφταιγα εγώ για όλα.

Λίγα χρόνια αργότερα διαπίστωσα ότι το παιδί μας έπασχε από το Σύνδρομο Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Έψαξα όποια πληροφορία υπήρχε και δεν υπήρχε σχετικά με το σύνδρομο αυτό και σιγουρεύτηκα ότι δεν έφταιγα εγώ. Είχα ένα παιδί με κάποιες ιδιαιτερότητες, ένα παιδί που ο εγκέφαλός του λειτουργούσε διαφορετικά σε σχέση με των υπολοίπων παιδιών. Όταν βρίσκεται σε διαδικασία εκμάθησης νιώθει πως πρέπει να κινείται και να κάνει θόρυβο. Στροβιλίζεται, φωνάζει, περιπλανιέται μέσα στην τάξη και συχνά αποφεύγει να κάνει τις ασκήσεις του ή οτιδήποτε άλλο ζητούν οι δασκάλες του.

Το μυαλουδάκι του είναι μονίμως απασχολημένο με χίλια δυο πράγματα που συνήθως δεν έχουν να κάνουν με το καθήκον που του έχει ανατεθεί. Αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολο το έργο των δασκάλων του και περισσότερο το δικό μας εδώ στο σπίτι. Έτσι όταν ένας δάσκαλος δείχνει υπομονή και ασχολείται πραγματικά με ένα τέτοιο παιδί κάνει την κουρασμένη και αγχωμένη καρδιά της μαμάς να πετάει και να νιώθει απέραντη ευγνωμοσύνη.

Πολλοί δάσκαλοι και πολλές δασκάλες πέρασαν από τη ζωή του γιου μου αλλά ελάχιστοι τον έκαναν να νιώσει αποδεκτός και να αγαπήσει αυτό που έκανε. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί, οι άνθρωποι που τον αποδέχτηκαν και τον αγάπησαν, αντί να του δώσουν μία προκαθορισμένη φόρμουλα για το πώς πρέπει να είναι ένας μαθητής, ακολούθησαν εκείνοι τα βήματά του. Δεν τον αντιμετώπισαν ως κάτι που πρέπει να διορθωθεί αλλά ως ένα παιδί που ήθελε να εκφράσει τη δημιουργικότητα του με έναν διαφορετικό τρόπο. Και αυτόν τον τρόπο που τον υπέδειξαν εκείνοι.

Αντί να τον αναγκάσουν να ολοκληρώσει μία περιττή γραπτή εργασία στην οποία γνώριζε τις απαντήσεις αλλά δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί αρκετά ώστε να την ολοκληρώσει τον άφηναν στο πίσω μέρος της τάξης με διάφορα βιβλία που του κινούσαν το ενδιαφέρον και τον προέτρεπαν να βρει εκείνος την εργασία που ήθελε να κάνει.

Αντί να τον μαλώσουν ή να τον προσβάλουν εντόπιζαν τα καλά του χαρακτηριστικά – είχε πολύ καλές ιδέες, ήταν πολύ καλός στη ζωγραφική και του άρεσε πολύ να μιλάει για το διάστημα και τα αστέρια – και τα επεσήμαναν μπροστά στους συμμαθητές του.

Αυτό ακριβώς εννοούσε η κόρη μου όταν μου μίλησε εκείνο το μεσημέρι για τον Αλέξανδρο. Χρειάζονται πολλές ικανότητες ώστε να μπορεί ένας δάσκαλος να δουλεύει με παιδιά με ιδιαιτερότητες και αυτό το ήξερα.

Το περίεργο ήταν που το παρατήρησε ένα εννιάχρονο παιδί.

Γνωρίζω ακριβώς για ποια δασκάλα μιλούσε. Μιλούσε για εκείνη κάθε μέρα, κάθε ώρα, όταν την είχε δασκάλα. Ήταν η αγαπημένη του. Τον έκανε πάντα να αισθάνεται έξυπνος και ξεχωριστός. Δεν τον άφησε λεπτό να νομίζει ότι είναι ενοχλητικός ή ότι χαλάει το μάθημα όπως έκαναν πολλοί άλλοι δάσκαλοι μέχρι τότε.

Χαμογέλασα στην κόρη μου και της είπα «Η κυρία Ελένη είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος και βοηθάει πολύ τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες».

«Όχι μαμά δεν είναι έτσι», με διέκοψε ο γιος μου. «Έτσι είναι με όλους. Κάνει το κάθε παιδί να αισθάνεται σημαντικό και όλοι την αγαπούν. Είναι σπουδαία δασκάλα και το μάθημά της είναι συναρπαστικό. Δεν σε αφήνει να αφαιρεθείς την ώρα του μαθήματος. Στο διάλειμμα παίζει με τα παιδιά σαν να είναι και αυτή παιδί. Είναι η μόνη δασκάλα που βγαίνει έξω και παίζει μαζί μας».

Ίσως να είναι αλήθεια. Υπάρχουν δάσκαλοι που αγαπούν όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως και τα θεωρούν άξια προσοχής, αποδοχής και αγάπης. Αυτός είναι και ο λόγος που είναι τόσο καλή με τα παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες.

Αυτή η δασκάλα έκανε τη διαφορά στη ζωή του γιου μου και των άλλων παιδιών σαν και αυτόν.

Αυτοί οι δάσκαλοι αξίζουν όλα τα συγχαρητήρια του κόσμου διότι αγαπούν και υποστηρίζουν παιδιά τα οποία λαμβάνουν από το 95% του κόσμου το μήνυμα ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτά.
Στην κυρία Ελένη και στην κάθε κυρία Ελένη οφείλω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ γιατί έκανε το παιδί μου να νιώσει ευπρόσδεκτο στο σχολείο και να αγαπήσει το μάθημα.

Σε όλες αυτές τις δασκάλες και τους δασκάλους που παλεύουν για τα παιδιά αυτά οφείλουμε απέραντη ευγνωμοσύνη και εύχομαι τα καλύτερα.

Κατερίνα