Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

Το πείραμα του μπισκότου!

Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα ψυχολογικό πείραμα που αποτελεί σημείο αναφοράς κι έγινε σε δυο φάσεις με 20 χρόνια απόσταση μεταξύ τους! Τι πείραμα να είναι αυτό άραγε;

Το πείραμα το ξεκίνησε το 1960 ο ψυχολόγος Walter Mischel και συμμετείχε μια τάξη νηπιαγωγείου! Για να δούμε την υπόθεση του. Η διαδικασία ήταν η εξής: άφηναν το κάθε παιδί μόνο του για λίγη ώρα μέσα σε ένα δωμάτιο, έχοντας τοποθετήσει μπροστά του ένα πιάτο με ένα μπισκότο, λέγοντάς του: «Μπορείς να φας το μπισκότο αμέσως ή να περιμένεις να επιστρέψω. Αν όταν επιστρέψω δεν το έχεις φάει ακόμη, θα σου δώσω άλλο ένα».

Σε αυτήν τη φάση του πειράματος οι επιστήμονες ενδιαφέρονταν για τη συμπεριφορά του κάθε παιδιού. Μετά από 20 χρόνια συνέκριναν την επαγγελματική εξέλιξη και την οικογενειακή κατάσταση των παιδιών που είχαν περιμένει τον υπεύθυνο-κάτι που εκείνη την ώρα τους είχε προκαλέσει απογοήτευση-προκειμένου να πάρουν κάτι περισσότερο και την πορεία εκείνων που είχαν φάει αμέσως το μπισκότο. Το συμπέρασμα ήταν ότι τα πρώτα έπαιρναν μεγαλύτερο μισθό από τα δεύτερα και ήταν περισσότερο επιτυχημένα στην προσωπική κι επαγγελματική τους ζωή.

Η ικανότητα λοιπόν, κάποιου να αντιστέκεται στην άμεση ευχαρίστηση προκειμένου να λάβει αργότερα μια μεγαλύτερη ικανοποίηση αποδεικνύεται ότι αποφέρει καρπούς σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μάθουμε στα παιδιά να προσδιορίζουν πρώτα τις ανάγκες τους κι ύστερα να αποφασίζουν αν θα τις ικανοποιήσουν άμεσα ή θα αναβάλουν την ικανοποίησή τους για αργότερα.

Επίσης, το πείραμα μπορεί να αποκτήσει άλλη ερμηνεία: τα παιδιά που έχουν την υπομονή να περιμένουν, ίσως μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον ενηλίκων που διακρίνεται από συνέπεια! Τα παιδιά που βιάζονται να φάνε την καραμέλα είναι ίσως παιδιά που έχουν μάθει ότι οι «μεγάλοι» είναι αναξιόπιστοι! Πιθανώς λοιπόν, το χαρακτηριστικό που έκανε τα «υπομονετικά» παιδιά να είναι πιο επιτυχημένα αργότερα, ήταν το αξιόπιστο περιβάλλον που μεγάλωσαν και όχι μια μεγαλύτερη ικανότητα να καθυστερούν την ικανοποίηση. Με βάση τα παραπάνω, φαίνεται ότι μια ακόμη σημαντική ιδιότητα του σωστού γονιού: η αξιοπιστία. Είναι σημαντικό, εκτός από το να είμαστε δοτικοί και στοργικοί, να κρατάμε μια αξιόπιστη στάση απέναντι στα παιδιά μας, για να τους εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη τόσο απέναντι στον κόσμο των ενηλίκων όσο και προς τον εαυτό τους.

Καλό είναι να θυμάστε ότι όταν ένα παιδί θυμώνει ή φέρνεται ιδιότροπα , δε σημαίνει ότι δεν μας αγαπάει. Είναι μια γλώσσα με την οποία εκφράζει μια ανάγκη που δεν έχει ικανοποιηθεί. Εμείς ως γονείς, μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά μας να διαχειρίζονται την αναμονή και την απογοήτευση και επίσης να διαχωρίζουν την ανάγκη από την επιθυμία και την ευχαρίστηση.

Τέλος, τα παιδιά είναι όντα που εξελίσσονται διαρκώς, άρα εξελίσσονται και οι ανάγκες τους. Για να ξέρουμε ποιες είναι οι ανάγκες και ικανότητες του παιδιού, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε τα στάδια της ψυχολογικής ανάπτυξης. Με αυτόν τον τρόπο δε θα ζητάμε από ένα παιδί πράγματα για τα οποία δεν είναι έτοιμο να ανταποκριθεί.

Ανταπόκριση στις ανάγκες δε σημαίνει να του κάνουμε όλα τα χατίρια! Ούτε να είμαστε πάντα διαθέσιμοι για οτιδήποτε ζητήσει! Σημαίνει όμως να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες του, να τις αποδεχόμαστε, να του λέμε συχνά πώς τις καταλαβαίνουμε και να τις ικανοποιούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όταν δεν έρχονται σε σύγκρουση με τις δικές μας ζωτικές ανάγκες. Μη διστάζετε να εξηγείτε στο παιδί σας ότι δεν μπορείτε να κάνετε αυτό που ζητάει τώρα, αλλά αργότερα. Μη λέτε ένα ξερό όχι….

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Το πείραμα της καραμέλας

Ένα πολύ γνωστό πείραμα που έγινε πριν από αρκετά χρόνια στην Αμερική, για το οποίο ίσως έχετε ακούσει:

Πήραν λοιπόν οι ερευνητές τετράχρονα παιδάκια και τους είπαν: «μπορείς να πάρεις τώρα μια καραμέλα. Αν όμως περιμένεις μέχρι να ξαναγυρίσω, τότε θα φας δύο καραμέλες»
Υπήρξαν αυτά που έφαγαν την καραμέλα με την πρώτη, εκείνα που κρατήθηκαν λίγο αλλά στο τέλος την έφαγαν κι εκείνα που περίμεναν τον ενήλικο να γυρίσει και έφαγαν δύο καραμέλες!
Μετά από δεκατέσσερα χρόνια, αξιολόγησαν ξανά αυτά τα παιδιά και βρήκαν ότι εκείνα που είχαν την υπομονή να περιμένουν και να φάνε δεύτερη καραμέλα, είχαν καλύτερες επιδόσεις στα ακαδημαϊκά τέστ, με λίγα λόγια ήταν πιο πετυχημένα.

Το εύκολο συμπέρασμα του πειράματος είναι ότι παιδιά με το χαρακτηριστικό της αυτοπειθαρχίας πετυχαίνουν περισσότερο στη ζωή τους.

Είναι όμως έτσι; Είναι η πρώιμη ικανότητα της αυτοπειθαρχίας που βοήθησε αυτά τα παιδιά να εξελιχθούν σε επιτυχημένους ενήλικες;

Μετά από χρόνια, οι επιστήμονες έκαναν το ίδιο πείραμα αλλά με άλλο τρόπο: χώρισαν τετράχρονα παιδιά σε δυο ομάδες και τα έβαλαν σε δυο χωριστά δωμάτια. Τους έδωσαν λίγα υλικά για να ζωγραφίσουν και τους είπαν ότι σε λίγο κάποιος θα έρθει και θα τους φέρει περισσότερα. Πράγματι, στην πρώτη ομάδα, μετά από λίγο, κάποιος από τους εξεταστές γύρισε στο δωμάτιο και έφερε στα παιδιά μπλοκ και μαρκαδόρους. Στην άλλη ομάδα, κανένας δεν εμφανίστηκε..

Μετά ένωσαν τις δύο ομάδες και έκαναν το γνωστό πείραμα με την καραμέλα: μία αν τη φας αμέσως, δύο αν περιμένεις. Τι είδαν τότε; Ότι πολλά από τα παιδιά της πρώτης ομάδας, εκείνης που ο εξεταστής κράτησε το λόγο του και τους έφερε τους μαρκαδόρους, είχαν την υπομονή να περιμένουν. Αντίθετα, πολλά από τα παιδιά της δεύτερης ομάδας, που ο εξεταστής φάνηκε αναξιόπιστος, βιάστηκαν να φάνε την καραμέλα τη στιγμή που τους προσφέρθηκε.
Με αυτή τη νέα παράμετρο, το πείραμα της καραμέλας μπορεί να αποκτήσει άλλη ερμηνεία: τα παιδιά που έχουν την υπομονή να περιμένουν, ίσως μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον ενηλίκων που διακρίνεται από συνέπεια! Τα παιδιά που βιάζονται να φάνε την καραμέλα είναι ίσως παιδιά που έχουν μάθει ότι οι «μεγάλοι» είναι αναξιόπιστοι! Πιθανώς λοιπόν, το χαρακτηριστικό που έκανε τα «υπομονετικά» παιδιά να είναι πιο επιτυχημένα αργότερα, ήταν το αξιόπιστο περιβάλλον που μεγάλωσαν και όχι μια μεγαλύτερη ικανότητα να καθυστερούν την ικανοποίηση.

Με βάση τα παραπάνω, φαίνεται ότι μια ακόμη σημαντική ιδιότητα του σωστού γονιού: η αξιοπιστία. Είναι σημαντικό, εκτός από το να είμαστε δοτικοί και στοργικοί, να κρατάμε μια αξιόπιστη στάση απέναντι στα παιδιά μας, για να τους εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη τόσο απέναντι στον κόσμο των ενηλίκων όσο και προς τον εαυτό τους.

Το διαβάσαμε στην σελίδα Παιδίατρος Τατιάνα Σπίγγου.
Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Οι συνέπειες του bullying…σε ένα φυτό…

Τα παιδιά που δέχονται bullying υποφέρουν από ψυχολογική κακοποίηση, με επιπτώσεις που μπορεί να τα ακολουθούν για όλη τους τη ζωή. 

Η IKEA, διοργάνωσε ένα κοινωνικό πείραμα για να δείξει τις συνέπειες του bullying, αλλά και το πόσο σημαντικό είναι να είσαι καλός με τον άλλον. 

Χρησιμοποίησε δύο φυτά και τα έβαλε σε ένα σχολείο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για 30 ημέρες. Δείτε το βίντεο παρακάτω με το πείραμα.
Όπως γράφει ο Independent, στα δύο φυτά δινόταν η ίδια ποσότητα νερού, χώματος και έκθεσης στον ήλιο. Ουσιαστικά ήταν ίδια τόσο τα φυτά όσο και οι συνθήκες στις οποίες μεγάλωναν. Εκτός από μια διαφορά: Ζητήθηκε από τα παιδιά να κάνουν bullying στο ένα από τα δύο και στο άλλο να μιλάνε όμορφα.    

Μετά από 30 ημέρες η διαφορά ήταν τεράστια. Το φυτό που δεχόταν τα θετικά σχόλια από τα παιδιά είχε μεγαλώσει και έδειχνε υγιές, ενώ το άλλο είχε μαραζώσει.

Αυτό το πείραμα έμαθε στα παιδιά -με έναν διαφορετικό τρόπο- τις επιπτώσεις του bullying. 

Όπως σημειώνει ο Independent, υπάρχουν αρκετές θεωρίες που υποστηρίζουν ότι το να μιλάμε στα φυτά τα βοηθά να αναπτυχθούν. Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι όταν μιλάμε στα φυτά παράγεται διοξείδιο του άνθρακα, που τα φυτά μπορούν να μετατρέψουν σε οξυγόνο, κάτι που τα βοηθά να αναπτυχθούν. Ωστόσο, δεν έχει αποδειχθεί εάν το περιεχόμενο των όσων λέμε επηρεάζει την ανάπτυξή τους. 

Newsroom
HuffPost Greece

Ας αναλογιστούμε λοιπόν πόσο πληγώνεται η ανθρώπινη ψυχή από τα άσχημα λόγια και την ψυχολογική βία.
Ας προσπαθήσουμε όλοι να είμαστε καλοί με τους άλλους ακόμα και με αυτούς που μας συμπεριφέρονται άσχημα, ας είμαστε γι’ αυτούς πρότυπο συμπεριφοράς, γιατί η κακία μόνο με την αγάπη φεύγει μακριά…
Ας κοιτάμε τα θετικά στοιχεία κάθε ανθρώπου κι όχι τα αρνητικά του…
Περισσότερα άρθρα για την ενδοσχολική βία μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ.
Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Η "δίκαιη κούπα" του Πυθαγόρα!

Με αφορμή μία συζήτησή μας στο μάθημα των μαθηματικών, οι μαθητές εκδήλωσαν το ενδιαφέρον τους για τις απόψεις και τις ιδέες του φιλόσοφου Πυθαγόρα
Μιλήσαμε και για την «κούπα του Πυθαγόρα» ή τη «δίκαιη κούπα» που είναι μια ανακάλυψη του Πυθαγόρα για να πίνει με μέτρο το κρασί του αλλά και για να σερβίρει τους μαθητές του, υπερτονίζοντας την έννοια του μέτρου και των ορίων.
Ο Σάμιος φιλόσοφος και μαθηματικός Πυθαγόρας εφηύρε την κούπα (6ος αι. π.Χ.) θέλοντας να διδάξει στους μαθητές του την εγκράτεια και την τήρηση του μέτρου.  
Η ιδέα του Πυθαγόρα ήταν απλή: Έπρεπε να περιοριστεί η απληστία στο ποτό! Πώς θα γινόταν αυτό; Το πήλινο ποτήρι αδειάζει κατά έναν «μαγικό» τρόπο όταν εκείνος που το κρατάει αποδειχτεί πλεονέκτης και το γεμίσει περισσότερο απ’ όσο πρέπει.
Στην κούπα υπάρχει χαραγμένο ένα όριο, μια γραμμή. Αν το υγρό που περιέχει δεν υπερβεί τη γραμμή αυτή, ο πότης απολαμβάνει το κρασί του. Εάν, όμως, ξεπεράσει τη γραμμή του ορίου, τότε η κούπα αδειάζει και το κρασί χύνεται από τη βάση. Αδειάζει όλη η κούπα, όχι μόνο η επιπλέον ποσότητα. Πως όμως γίνεται αυτό; Στο κέντρο της κούπας βρίσκεται μια στήλη τοποθετημένη ακριβώς πάνω από έναν σωλήνα που οδηγεί στο κάτω μέρος της. Ενώ η κούπα γεμίζει, η στάθμη του κρασιού ανεβαίνει και στο εσωτερικό της κεντρικής στήλης, ακολουθώντας το νόμο του Pascal για τα συγκοινωνούντα δοχεία. Όσο η στάθμη του κρασιού δεν ξεπερνά τη γραμμή που είναι χαραγμένη στο εσωτερικό της κούπας «δεν τρέχει τίποτα».

Μόλις όμως το υγρό υπερβεί τη γραμμή-όριο τότε αρχίζει να ρέει μέσω του εσωτερικού σωλήνα από τη βάση της κούπας. Τα μόρια του υγρού παρασύρουν το ένα το άλλο με αποτέλεσμα, ως δια μαγείας, η κούπα να αδειάζει παντελώς!
Αυτό, πέρα από μια απλή εφαρμογή της υδραυλικής, αποτελεί και έναν τρόπο διδαχής: 
Όταν το όριο ξεπερνιέται (ύβρις) δεν χάνονται μόνον όσα έχουν ξεπεράσει το όριο αλλά και όλα τα προηγούμενα που είχαν αποκτηθεί (νέμεσις). Το άριστο οφείλουμε να το απολαμβάνουμε με μέτρο, σαν τον οίνο που ήδη έχουμε στην κούπα μας, αντλώντας τη μέγιστη ωφέλεια χωρίς να επιζητούμε παραπάνω! Εκπληκτικό!

Εκπαιδευτικό βίντεο με τον 
τρόπο λειτουργίας της «δίκαιης κούπας»

Κατασκεύασε την Κούπα του Πυθαγόρα

Γίνε κι εσύ μικρός εφευρέτης