Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία

Στον δάσκαλο

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!
Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι !

Κωστής Παλαμάς

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία

Φιλότιμο…

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι
σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα
και γι’ αυτό είναι πάντοτε
ευγενικοί και συγκαταβατικοί.

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι
δεν λένε ψέματα.

Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε
και ταπεινώνει στα μάτια τους
εκείνους που το λένε.

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι
δεν είναι φλύαροι. Δεν είναι ματαιόδοξοι.

Δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια.
Δεν παίρνουν πόζα.
Δεν αποζητούν τις φτηνές εντυπώσεις.

Δεν πίνουν όπου βρεθούν.
Δεν λένε: «Εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει»

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι
δεν συμπονούν μόνο τους αδύναμους.

Πονάει η ψυχή τους
και για εκείνο που δεν φαίνεται
με γυμνό μάτι.

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι
δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές
της ψυχής των άλλων.

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι
καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά.

Άντον Τσέχωφ

Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία

Η Ιθάκη του Καφάβη σε κόμικ

H επιμέλεια στα ελληνικά του κόμικ έγινε από τη φιλόλογο Κατερίνα Προκοπίου και αναρτήθηκε στο Blog της 3gymnasio-toumpas-thessalonikis  “… φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο σχολειό”. 

Λίγα λόγια για την «Ιθάκη»

«Ιθάκη» ονομάζεται ένα από τα διασημότερα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη,[2][3] για το οποίο χαρακτηρίζεται ότι «βρίσκεται στην τέλεια ποιητική του ωριμότητα».[4] Η «Ιθάκη» δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στο περιοδικό Γράμματα, το 1911 και θεωρείται διδακτικό-φιλοσοφικό ποίημα. Όταν το έγραψε, ο Καβάφης ήταν 48 ετών.[5] Το ποίημα είναι γραμμένο με αμεσότητα, σε δεύτερο πρόσωπο, όπου ο ποιητής μιλά άμεσα στον αναγνώστη.[6][7] Η έμπνευση του Καβάφη για το ποίημα είναι η Ιθάκη της Οδύσσειας του Ομήρου, η πατρίδα και ο πολυπόθητος στόχος προορισμού του Οδυσσέα και είναι το τελευταίο από τα μυθικά ποιήματά του[8]. Η σημαντικότητα της «Ιθάκης» στην πρόσληψη του έργου του Καφάβη δείχνεται χαρακτηριστικά όταν ο ποιητής ταυτοποιείται από το ίδιο του το ποίημα: «ο ποιητής της Ιθάκης»[9][10][11] Ο Ζακ Λακαρριέρ έγραψε για την «Ιθάκη» ότι «ποτέ ποίημα δεν έχει πει τόσα πολλά πράγματα, σε τόσες λίγες λέξεις» [σημείωση 1].


Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,Ανάπτυξη παιδιών

«Μακάριοι οι γονείς που δεν βαράνε τα παιδιά τους,μα τα εμπνέουνε με το ταπεινό παράδειγμά τους»

Ο πατέρας Ανδρέας Κονάνος είναι ένας πεφωτισμένος ιερέας και ένας χαρισματικός ομιλητής με δικό του στυλ και βιωματική πάντοτε αφήγηση που έχει καταφέρει να φέρει τους ανθρώπους στην Εκκλησία χάρη στη ζωντάνια, τη γοητεία και την αλήθεια του λόγου του. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει πώς να μιλήσει στη καρδιά αλλά και το μυαλό όλων μας και έχει πολλά να μας προσφέρει μέσα από τα διδάγματά του.

Με μια ανάρτησή του στη σελίδα του στο Facebook καταπιάνεται με το ζήτημα της βίας των γονέων κατά των παιδιών και της σωματικής τιμωρίας. Η σωματική τιμωρία των παιδιών παραβιάζει το θεμελιώδες δικαίωμά τους στο σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της σωματικής ακεραιότητας, είναι ωστόσο κοινωνικά και νομικά αποδεκτή σε πολλές χώρες του κόσμου. Πολλοί διεθνείς οργανισμοί για τα δικαιώματα του παιδιού συστήνουν τη ρητή απαγόρευσή της επειδή βλάπτει την ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών και συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού και του παγκόσμιου δικαιώματος στην ίση προστασία σύμφωνα με τον νόμο.

Ως γονείς οφείλετε να βοηθήσετε το παιδί να καταλάβει το λάθος του με κόσμιο τρόπο και όχι να το τιμωρήσετε ως άτυποι δικαστές, παραγνωρίζοντας έμμεσα ότι λόγω ηλικίας είναι δεδομένα ανώριμο. Αν η σωματική τιμωρία λαμβάνει χώρα με μεγάλη συχνότητα, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα δημιουργηθούν απωθημένα ή, ακόμα χειρότερα, ψυχικά τραύματα στο παιδί, τα οποία θα κουβαλάει για μια ζωή.

Μακάριοι οι γονείς
που δεν βαράνε
τα παιδιά τους,
μα τα εμπνέουνε
με το ταπεινό
παράδειγμά τους.

Είναι τραγικό να χτυπάς το παιδί σου.
Δείχνει πόσο ξόφλησες
ως προς την αξία και δύναμη της ψυχής
και της πειθούς σου.
Δεν μπορείς να πείσεις,
γι’ αυτό πιέζεις.
Δεν μπορείς να εμπνεύσεις,
και επιδεικνύεις μπράτσα,
και δύναμη χεριών.
Είναι κάτι γονείς που ‘χουν χέρια σα τανάλιες,
βαριά και σκληρά.
Ψυχή όμως, ψόφια.
Και βαράνε τα παιδιά τους μ’ αυτό το χέρι.
Και προκαλούν τραύματα,
και στο κορμί και παντού.
Να ξέρουν ότι έτσι χάνουν το παιδί τους για πάντα.
Αν όχι σήμερα που είναι μικρό και τους έχει ανάγκη,
σίγουρα αύριο που θα μεγαλώσει λίγο,
με την πρώτη ευκαιρία θα φύγει από κοντά τους.

Ψυχικά βέβαια,
ήδη φεύγει από σήμερα
κιόλας.

Και γίνεσαι, συ,
ο γονιός,
σα ξένος,
με το σπλάχνο σου.

Δεν αρκεί να λες ότι το αγαπάς.
Είναι ανάγκη να μάθεις
και τρόπους ανθρωπιάς!!
Δεν είσαι πλέον πρωτόγονος,
κανίβαλος,
ούτε ζεις στα βουνά,
ή σε σπηλιές…

Μάθε τη δύναμη του λόγου.
Και μίλα όμορφα.

Δημοσιεύθηκε στην επετειακά

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!!!

Η σημερινή γιορτή της μητέρας που γιορτάζεται παγκοσμίως κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, οφείλεται στον αγώνα που έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα μία δασκάλα, από την Φιλαδέλφεια, ονόματι Άννα Τζάρβις η οποία ζούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ana Jarvis, αγωνίστρια από πολύ νεαρή ηλικία, ήθελε να τιμάται αυτή τη συγκεκριμένη μέρα η μητέρα η οποία βοήθησε στη συμφιλίωση των Νοτίων και Βορείων μετά τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο. Το κογκρέσο, το 1914 όρισε τη συγκεκριμένη μέρα ως εθνική εορτή και οι αγώνες της Τζάρβις δικαιώθηκαν. Μόλις τη δεκαετία του ’60 η γιορτή της μητέρας στη χώρα μας ακολούθησε τα αμερικανικά πρότυπα και γιορτάζεται πλέον τη 2η Κυριακή του Μαΐου.

Μπορείτε να δείτε επίσης την παλαιότερη δημοσίευση «Για τη μητέρα…»

Για να μάθουμε κάτι καινούριο για τον ελληνικό εορτασμό της μητέρας!

Η Υπαπαντή εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου. Επειδή όμως κατά την Υπαπαντή έχουμε την πρώτη δημόσια εμφάνιση της Παναγίας ως Μητέρα που οδηγεί το θείο Βρέφος στο Ναό του Κυρίου, γι’ αυτό και η Εκκλησία μας την ίδια μέρα τιμά μαζί της όλες τις μητέρες που οδηγούν τα παιδιά τους στο δρόμο του Χριστού, για να έχουν ως πρότυπο την Παναγία μας. Αυτή τη μέρα, τη 2α Φεβρουαρίου όρισαν οι Έλληνες το 1929 για την γιορτή της Μητέρας. Μπορείτε να πατήσετε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Η Υπαπαντή

Πατήστε εδώ για να δείτε ένα όμορφο βίντεο που παρουσιάζει τις μητέρες στην τέχνη μέσα από πίνακες ζωγραφικής! Στη συνέχεια μπορείτε να παίξετε το παρακάτω διαδραστικό παιχνίδι ταιριάζοντας σωστά τους πίνακες ζωγραφικής!

Πατώντας στην εικόνα που ακολουθεί, θα βρείτε ένα booklet 25 σελίδων με προτάσεις διαθεματικών δραστηριοτήτων για τη Γιορτή της Μητέρας. Είναι δημιουργία της συναδέλφου Ευσταθίας Κωσταρά. Προτείνεται για το Νηπιαγωγείο, την Α’ τάξη και τη Β’ τάξη.

Τέλος, μπορείτε να πατήσετε στην παρακάτω εικόνα για να ασχοληθείτε με δραστηριότητες που υπάρχουν στη διαδραστική αφίσα ο πίνακας του Πάμπλο Πικάσο «Μητέρα και παιδί στην παραλία»!

Δημοσιεύθηκε στην ψυχολογία,επετειακά

Η αλφαβήτα της μητέρας!

Σήμερα οι μητέρες έχουν την τιμητική τους!

Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες!

Μπορούμε να αφιερώσουμε στις μαμάδες ένα όμορφο βίντεο που δείχνει μέσα σε λίγα λεπτά την αγάπη τους, τη φροντίδα, τις θυσίες που κάνουν για να είναι τα παιδιά τους χαρούμενα, ευτυχισμένα και ασφαλή! Όμορφα λόγια για τη μαμά μέσα από γράμματα της αλφαβήτας!Πατήστε εδώ για να το δείτε!

Ποιοτικό χρόνο θέλουν τα παιδιά μας!
Δημοσιεύθηκε στην Περιβάλλον

Αφιέρωμα στην άνοιξη!

Ακολουθεί ένα αφιέρωμα για την άνοιξη, με ένα σύνολο από 66 διαφάνειες που περιλαμβάνουν έργα ζωγραφικής, ποιήματα, ήθη και έθιμα ανά τον κόσμο, χρήσιμους συνδέσμους με τραγούδια και επιπλέον υλικό για την άνοιξη.



 Το υλικό το έχει επιμεληθεί η κυρία Καλλιόπη Κύρδη, 

υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Α’ Αθήνας.



Δημοσιεύθηκε στην Περιβάλλον

Πρωτομαγιά!

Κάθε Πρωτομαγιά η φύση δίνει τη δική της μάχη και τελικά την κερδίζει. Όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό/ Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η λαογράφος του «Μουσείου Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης Αγγελική Χατζημιχάλη» Σταυρούλα Πισιμίση, «είναι μια ημέρα νίκης του καλοκαιριού κατά του χειμώνα. Του καλοκαιριού όμως με την έννοια του καλού καιρού, της βλάστησης της γης και κατ’ επέκταση νίκης της ζωής κατά του θανάτου. 

Υπάρχει η δοξασία ότι ο Μάιος τα κάνει όλα νέα, μια νέα ζωή αρχίζει για τον άνθρωπο και τη φύση. Είναι ο μήνας με μαγικές ιδιότητες θα λέγαμε».

 
Ακούστε το τραγούδι 
 
Στη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο-παραμύθι «Μια φορά την Πρωτομαγιά» της Λίνας Ρόκα πατώντας στην εικόνα.

 
Τι λέτε για λίγο παιχνίδι σε συνδυασμό με μάθηση; Πατήστε στην εικόνα για online παιχνίδια και δραστηριότητες από την Τάνια Μάνεση!
Κατασκευάστε όμορφα μαγιάτικα στεφάνια από χαρτόνι αφού φέτος λόγω covid19 απαγορεύεται να πάμε εκδρομές στη φύση….και να φτιάξουμε το δικό μας στεφάνι με λουλούδια! Βέβαια μπορείτε να το κάνετε από Δευτέρα!
Ακούστε το τραγούδι
Ακολουθεί ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στην Εργατική Πρωτομαγιά (με έργα τέχνης, ποιήματα και πίνακες ζωγραφικής) που επιμελήθηκε η Υπεύθυνη Πολιστικών Θεμάτων Καλλιόπη Κύρδη. Πατήστε στην εικόνα για να το δείτε.
Φτιάξτε όμορφες κάρτες με λουλούδια!
Δημοσιεύθηκε στην Λογοτεχνία

Πάσχα στο χωριό…του χρόνου!

 Πηγή: περιοδικό Προς τη Νίκη 
Δημοσιεύθηκε στην Θρησκευτικά,Πολιτισμός

Το «Μοιρολόι της Παναγίας»

Το Μοιρολόι ή Καταλόι της Παναγιάς είναι ένα εντυπωσιακό μακροσκελέστατο ποίημα, που το συναντάμε σε περίπου 256 παραλλαγές σε όλη την Ελλάδα και χρονολογείται περίπου από τον 14ο – 15ο αιώνα. Προσεγγίζοντας το μαρτύριο του Θεάνθρωπου Ιησού με μια μοναδική ευαισθησία, το στιχούργημα αυτό αποτελεί έναν επιτάφιο θρήνο που περιγράφει κυρίως την άφατη θλίψη της Παναγίας για την άδικη σταύρωση του Μονογενή Της. Μέσα από αυτό οι γυναίκες συμπαραστέκονται στην Παρθένο και ακολουθούν το Χριστό σε όλη την πορεία του από το δικαστήριο εμπρός στον Πιλάτο μέχρι την Ανάσταση. Συνήθως τραγουδιέται από γυναίκες μετά την ακολουθία της Σταύρωσης τη Μεγάλη Πέμπτη, όταν οι γυναίκες μένουν στην εκκλησία να «ξενυχτίσουν το νεκρό» ή μπροστά από τον επιτάφιο τη Μεγάλη Παρασκευή.
Αν και υπάρχουν κατά τόπους διαφορές, σε επί μέρους στοιχεία του τραγουδιού ή στη μελωδική του εκφορά, η δομή και η φόρμα του Μοιρολογιού καθώς και η λειτουργία του παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες από την Κάτω Ιταλία μέχρι τον Πόντο και την Κύπρο. Είναι χαρακτηριστικό πως σύμφωνα με πληροφορία που καταγράφεται στο βιβλίο του Samuel Baud-Bovy (Δοκίμιο για το Ελληνικό Τραγούδι, Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, Ναύπλιο 1984), ακόμη και «τουρκόφωνοι Χριστιανοί, οι Καππαδόκες από τα Φάρασα και τα Σύλατα τραγουδούσαν στη τουρκική γλώσσα το Μοιρολόϊ της Παναγίας. Κάποιοι θεωρούν το μοιρολόι της Παναγίας σαν τα θρηνητικά κάλαντα της Μ. Παρασκευής.
Σας παραθέτω δυο εκδοχές για να τις ακούσετε…
Από το Τρίφωνο
Από τη Γλυκερία
Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,
σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται,
σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά κι οι τρισκαταραμένοι
για να σταυρώσουν το Χριστό, Αφέντη Βασιλέα.
Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι
να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι.
Κι η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,
τας προσευχάς της έκανε για το μονογενή της.
Φωνή τους ήρθ’ εξ Ουρανού απ’ Αρχαγγέλου στόμα:
-Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουνε κι οι μετάνοιες,
το γιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε
και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τον τυραγνάνε.
-Χαλκιά-χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια.
Και κείνος ο παράνομος βαρεί και φτάχνει πέντε.
-Συ Φαραέ, που τα ‘φτιασες πρέπει να μας διδάξεις.
-Βάλε τα δυο στα χέρια του και τ’ άλλα δυο στα πόδια,
το πέμπτο το φαρμακερό βάλε το στην καρδιά του,
να στάξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.
Κι’ η Παναγιά σαν τάκουσε έπεσε και λιγώθη,
σταμνί νερό της ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο
για να της ερθ’ ο λογισμός, για να της έρθει ο νους της.
Κι όταν της ηρθ’ ο λογισμός, κι όταν της ηρθ’ ο νους της,
ζητά μαχαίρι να σφαγεί, ζητά φωτιά να πέσει,
ζητά γκρεμό να γκρεμιστεί για το μονογενή της.
-Μην σφάζεσαι, Μανούλα μου, δεν σφάζονται οι μανάδες
Μην καίγεσαι, Μανούλα μου, δεν καίγονται οι μανάδες.
Λάβε, κυρά μ’ υπομονή, λάβε, κυρά μ’ ανέση.
-Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση,
που έχω γιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον.
Κι η Μάρθα κι η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα
και του Ιακώβου η αδερφή, κι οι τέσσερες αντάμα,
επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι
και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα.
-Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου.
Κι η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της.
Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει,
τηράει δεξιώτερα βλέπει τον Αϊγιάννη,
Αγιέ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γιου μου,
μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου;
-Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω,
δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω.
Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο,
οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο,
οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι;
Αυτός είναι ο γυιόκας σου και με ο δάσκαλός μου!
Κι’ η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει.
-Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου;
-Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις·
μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι,
που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες,
τότε και συ, Μανούλα μου, θάχεις χαρά μεγάλη!
Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα Ουράνια,
σημαίνει κι’ η Άγια Σοφία με τις πολλές καμπάνες.
Όποιος τ’ ακούει σώζεται κι’ όποιος το λέει αγιάζει,κι’ όποιος το καλοφουγκραστεί Παράδεισο θα λάβει,
Παράδεισο και λίβανο από τον Άγιο Τάφο.